بازگشت

روزهای بلند تابستون با حضور محمود و برزگتر شدن نور من رو اونقدر مشغول کرده که حتی فرصت نوشتن در این خونه رو ندارم. شاید هم بی دل و دماغی روزگار همراهی میکنه ولی همونطور که دوستان گفتن زندگی بدون توجه به همه ناملایمات جریان داره. و اما از احولات پسرهای ما: محمود سه سال و دو ماهه و نور ده ماهه حسابی با هم دوست هستند. هر حرکت محمود نور را به وجود میاره و صدای خنده های نور بهترین هدیه ای هست که تن خسته من رو شاد میکنه.نور یک موجود مختلف از محمود هست و با نیازهای متفاوت بسیار اجتماعی و بی خیال. حتی اگه محمود با خشونت اسباب بازی رو ازش بگیره سرش رو میاندازه پایین میره سراغ یک چیز دیگه. البته کم پیش میاد که جنگی رخ بده و محمود با همون سخاوت ذاتیش برادرش رو همراهی میکنه و از خیر بازی با اون اسباب بازی میگذره و یک چیز دیگه رو بر میداره.

محمود عاشقانه نور رو دوست داره وقتی نور از خواب بیدار میشه و گریه میکنه با دلسوزی خواهش میکنه که بریم برش داریم و به هر بهانه ای بوسه بارونش میکنه البته یک کم هم میچلونش که گاهی جیغ نور در میاد! ولی واقعا لذتی که از حضور نور برای محمود وجود داره غیر قابل توصیفه. از دو ماه قبل وقتی نور حدود هفت و ماه و نیم بود تمرین خواب رو باهاش شروع کردم که البته به علت حضور محمود و اینکه اگه نور رو به حال خودش میگذاشتم که گریه کنه محمود با حالت ناراحت میخواست که به کمکش بره و این کار رو برام سخت تر میکرد ونور هم اراده قویتری داشت و ممکن بود یکساعت گریه کنه و من رو شکست بده!

اما بهرصورت با تجربه ای که با محمود داشتم باید کمی زودتر هم شروع میکردم که این پروسه رو پست سر بگذارم این برای خودش حدود یکماه زمان مفید برد و الان نور و محمود هر دو توی یک اتاق میخوابند. در یک زمان به خواب میرن نور گاهی یکبار برای شیر بیدار میشه و دوباره تا ساعت ۶.۳۰ صبح میخوابند که این البته به من بیشتر فرصت میده که انرژی بگیرم برای این روزهای گرم و بلند تابستون. البته این دو ماه گذشته روزهای سخت زیاد توش بود و گاهی گذاشتن نور به حالت گریه برای مدت طولانی قلبم رو به درد میاورد ولی الان از نتیجه اش خیلی راضی هستم هم بهتر میخوابه و هم زندگیش یه برنامه منظم داره که برای همه ما آرامش بخش هست. البته باید بگم محمود هم خیلی توی این دوره همراهی کرد چون شبهای اولی که ما به اتاق محمود نقل مکان کردیم و نور رو باید بعد از شیر دادن و بیدار توی تختش میگذاشتم نور شروع به گریه میکرد و محمود هم باید میخوابید وقتی گریه نور قطع نمیشد محمود در حال خواب و بیداری میگفت هییییییس! و به خواب میرفت دلم براش بیشتر از نور میسوخت و برام جالب بود که بچه ها خودشون رو با موقعیتهای جدید چطور وفق میدن.

نور در هفت ماهگی شروع به چهار دست و پا رفتن کرد و الان اینقدر ماهر شده که در عرض پنج دقیقه به اون سر خونه میرسه و برمیگرده از نه ماهگی رو پاهاش می ایسته و در نه ماه و سه هفته اولین دندونش از بالا در اومد که البته به مدت چهار روز تب بالا داشت و یه هفته از خواب و خوراک افتاده بود. در طول این چندین ماه حسابی وزنش بالا بود البته چون فقط شیر من رو میخورد دکتر هیچ مشکلی نمیدید ولی الان چون به حرکت افتاده دیگه اونقدر وزن نمیگیره و از حالت خپلگی در اومده ولی ما هنوز بهش میگیم قلنبه! حتی محمود

محمود برای برادرش خودش اسم میگذاره اول بهش میگفت نونو حالا میگه نیتزا! بر وزن پیتزا! چراش رو نمیدونم ولی یه روز شروع کرد صداش کردن به این اسم و فعلا که اینطوری صداش میکنه با اینکه اسم نور رو میدونه. محمود از آخر ماه می مدرسه اش تعطیل شد و الان یک ماه هست که پیش معلمش که یک کارگاه مونتسوری داره میره و روزها اونجا مشغول هست که البته این هفته هفته آخر خواهد بود و سه هفته رو با هم میگذرونیم و بعد هم از آخر آگوست مدرسه ها دوباره باز خواهد شد.

طبق رسم هر سال ما هم چند روزی به سفر تابستونی رفتیم که البته شک داشتیم که با حضور نور چطوری میتونیم از پس هردوشون بر بیاییم خصوصا که نور خیلی پر تحرک هست و محمود هم همچنان وابسته به من. بهرصورت امسال تصمیم گرفتیم برای رفتن به ساحل مدیترانه یک کم راه رو دورتر کنیم و به ساحل شمالی نزدیک شهر مرسی مطروح (Mars Matrouh)بریم. از قاهره تا مرسی مطروح با ماشین نزدیک ۴ ساعت رانندگی داره که با حضور دو تا بچه کوچیک یک کم سخت بنظر میومد ولی خدا رو شکر بخیر گذشت و فقط یک مقدار کوچیک بچه ها نق نق کردندکه اون هم عادی هست!

 

  

شهر مرسی مطروح در ۲۴۰ کیلومتری غرب اسکندریه قرار داره و بصورت بزرگراهی هست که دلتا رو به مرزهای لیبی وصل میکنه. دارای ساحلهای خیلی زیبایی هست که خیلی از فیلمهای قدیمی عربی در اونها فیلم برداری میشد. البته ما توی خود شهر نبودیم و به یک ساحل تقریبا جدیدتر به اسم Almaza Bayرفتیم که ۴۰ کیلومتر قبل از مطروح هست ولی خوب به خود شهر هم سر زدیم. یکی از مهمترین سوغات این شهر بادوم زمینی یا بقول مصریها سودانی و تخمه جات (؟) هست و که هر کس که به مطروح میره از اونجا تهیه میکنه. ما هم بعد از گشت در شهر به یکی از مغازه ها که برای بادومش صف کشیده بودن رفتیم و طبق معمول شوشو چندین کیسه تخمه و بادوم زمینی گرفت! هتلی که درش بودیم با توریستهای ایتالیایی پربود و تمام کارکنان هم زبان ایتالیایی صحبت میکردن یکجورایی فکر میکردی که توی ایتالیا هستی. بهرصورت این از مزیتهاش بود چون مسافران مصری خیلی خیلی شلوغ و بی نظم هستند و ما میخواستیم از شلوغی شهر کمی دور باشیم! البته باید گفت که ایتالیاییها عموما خیلی شلوغ هستند ولی این بار همه خیلی خانواده های محترم و بی آزاری بودن که باعث شد همه رو به یک چوب نزنم از این به بعد!

 

محمود که خیلی از رسیدن به دریا و هدل(hodel) به زبون خودش خوشحال بود و نرسیده روونه دریا شدیم و غروب خورشید رو تماشا کردیم و محمود عاشق ماسه بازی شروع به شیطنت کرد. روز دوم با کمال تعجب محمود از رفتن داخل استخر سر باز میزد و میترسید. برعکس اون نور حاضر بود تمام مدت رو توی آب بگذرونه  ولی محمود حتی از دریا هم بیشتر وحشت داشت که البته با روشهای مختلف کم کم در روزهای بعد این ترس کمی ریخت و با هم در استخر بازی میکردیم و بعد ظهرها هم با هم به پیشباز موجها میرفتیم. البته نور هم ما رو همراهی میکرد و با هر ضربه موج به پشتش قهقه هایی سر میداد که ما رو هم به خنده میانداخت.

        

راستش سفر خوبی بود با اینکه من در تمام روز در حال شستن و پوشک عوض کردن و غذا دادن و شیر دادن و …بودم باز هم خیلی به هممون و فکر کنم از همه بیشتر به محمود خوش گذشت هی هم میپرسید که خونه که نمیریم؟! دیگه بعد از پنج روز باید بر میگشتیم به زندگی واقعی که این قسمت هم همراه با شست وشوی مقدار زیادی لباس و ریخت و پاش خونه و تمیزی بعد از اون همراهه. ولی خدا رو شکر که همه چیز کم کم سر جاش اومد.

هنوز گفتنی زیاده چون محمود به سرعت زیادی دایره لغاتش تکمیل شده و مثل بلبل از صبح تا شب حرف میزنه حتی توی خواب هم!!!! هنوز هم عشق قطار تامس هست و عشق به تراکتور و بولدوزر و هر نوع کامیون و خلاصه ماشین سنگین هم اضافه شده و تا بیرون میریم باید به تمام این ماشینها در طول راه سلام کنیم و محمود انگار بار اول هست که اینها رو میبینه باید تک تک رو نام ببره! خدا آخر و عاقبت ما رو بخیر کنه…

امیدوارم باز بتونم به زودی بنویسم مرسی از همتون که بیادم هستید و از احوالات ما پرسیدید خوب وسالم باشید

شب و روزتون بخیر